Ken je de slogan ‘C’MON!’ nog uit 2006? En die gekke, felgekleurde poppen die geen genoeg kregen van deze uitdrukking? Misschien ben je ook nog niet vergeten dat de knuffels een groot misterie waren. En dat je geen radio kon aanzetten, geen tijdschrift kon openslaan en geen reclameblok voorbij kon laten gaan zonder ze tegen te komen? Ja, weet je het weer? Die kwam ik gisterenmiddag geheel onverwachts opnieuw tegen in een van mijn stokoude tijdschriften (ik gooi ze nooit weg) tijdens een middagje relaxen in de tuin.
Way of life
De C’MON reclamecampagne was een internationale teasing actie van Opel Corsa. Met een tune zó herkenbaar dat ik hem nog steeds niet uit mijn hoofd heb kunnen krijgen. Opel gebruikte de techniek om het eigen automerk een vernieuwende, hippere uitstraling te geven. De slogan zou een way of life moeten impliceren. Het zou zeggen: ‘Doe lekker waar je zin in hebt!’, ‘Pluk de dag!’. De campagne duurde máanden en sloot geen enkel medium uit om de levensfolosofie over te brengen. Of de Opel Corsa daadwerkelijk hipper is geworden, is aan jou. Ik weet nog goed dat ik me hier toen totaal niet van bewust was. Het enige waar ik aan dacht was het scoren van zo’n te gekke pop.
Koning
Wat ik hiermee probeer duidelijk te maken is dat teasing dé plaaggeest is uit de reclamewereld. Mensen gebruiken tegenwoordig zoveel media dat als zij op alle fronten wordt ‘geplaagd’, ze de boodschap vrijwel nooit meer uit hun hoofd krijgen. Ideaal voor de aanbieders van het product, irritant voor de mediagebruiker. Zelfs na een paar jaar kan ik me de knuffels nog glashelder voor de geest halen. Dit zet me aan het denken. Hoeveel macht hebben de reclamemakers? En beseft iedereen dat deze groot is? Ik geloof van wel. Daarbij is teasing de koning. Zij betrekt je actief bij de reclameboodschap en zet je hersenen aan het werk. Hebben wij werkelijk in de hand wat we met een reclameboodschap doen of zijn wij slaven van de mediamaker?
